Monumenten

In 2006 volgden we zo goed mogelijk de frontlijn van de 1^e wereldoorlog. We vertrokken in Nieuwpoort en we eindigden in Verdun. We bezochten de slagvelden aan de Ijzer, verbleven verschillende dagen in het Ieperse en via Mesen trokken we naar Ploegsteert en zo Frankrijk binnen. De slagvelden rond Loos en Vimy waren nagenoeg onbekend voor ons. We bereikten de Somme waar het Engelse leger en die van de dominions zoveel verliezen leden rond Thiepval, Hamel en in de verschillende “Bossen” voor Bapaume.

We trokken verder in de richting van Reims. Indrukwekkend waren de slagvelden van de Champagnestreek – nagenoeg onbekend bij ons, waar duizenden Fransen en Duitsers sneuvelden in augustus/september 1914. We waren ook op de Chemin des Dames, die men volledig aan het veranderen is en waar de Franse overheid juist zoals bij de aanleg van de A1 tussen Lille en Parijs, weinig eerbied schijnt te hebben voor de offers die daar zijn gebracht. Aan die befaamde chemin en meer bepaald op de hoogtes van Croanne begon de muiterij van het Franse leger in 1916.

We trokken door de Amerikaanse zone rond Montfaucon, met de pompeuze gedenktekens en de uiterst verzorgde begraafplaatsen en we bereikten Verdun : eerst de linkeroever met de cote 304 en de Mort Homme en dan de eigenlijke rechteroever met de verdwenen dorpen en het indrukwekkend kerkhof rond Douamont.

We hebben gedenktekens gezien voor alle strijdenden : imposante voor de overwinnaars, soms op het wansmakelijke af. Geen of eenvoudige voor de verliezers : we hebben er gezien van de Fransen en vooral van de Engelsen, de Ieren, de Australiërs, de Schotten, de Amerikanen, de Indiërs, Portugezen, Belgen, maar weinig van de Duitsers. Ook zij hebben door geleden en zijn er gestorven.